బతికున్నంత కాలం నా వాళ్లు

 ఒక మనిషి చనిపోయాడు.

దేహంలోంచి ఆత్మ బయటకు వచ్చింది.

చుట్టూ చూశాడు.

చేతిలోపెట్టెతోదేవుడుతనదగ్గరకు

వచ్చాడు. చనిపోయిన మనిషికీ భగవంతుడుకి మధ్య సంభాషణ ఇలా సాగింది.

దేవుడు:

మానవా..నీ శరీరం పడిపోయింది.

ఇక ఈ జన్మ ముగిసింది. నాతో పద.

మనిషి:

అయ్యో ఇంత త్వరగానా?

నేను భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో కలలు కన్నాను స్వామీ!

దేవుడు:

తప్పదు నాయనా!

నీవు నాతో రావాల్సిన సమయం వచ్చింది. 

మనిషి:

నాకోసం తెచ్చిన ఆ పెట్టె ఇటివ్వండి.

ఏం తెచ్చారో చూస్తాను

దేవుడు:

నీకు చెందినవి ఉన్నాయి.

మనిషి:

నావా? అంటే నా బట్టలు, డబ్బులు,

భూమి పత్రాలు అవా?

దేవుడు:

అవెప్పటికీ నీవి కావు.

అవన్నీ భూమివే.

ఇక్కడే ఉంటాయి

మనిషి:

పోనీ నా జ్ఞాపకాలున్నాయా దాన్లో?

దేవుడు:

కాదు.

జ్ఞాపకాలనేవి కాలానికి చెందినవి.

కాలగర్భంలోకి వెళ్లిపోతాయి

మనిషి:

అయితే నా ప్రతిభ, ప్రజ్ఞ ఉండి ఉంటాయి!

దేవుడు:

అవి పరిస్థితులవి నీవి కావు

మనిషి:

నా స్నేహితులున్నారా అందులో?

దేవుడు:

వారు కేవలం నీతో కొద్ది దూరం కలిసి వచ్చే తోటి ప్రయాణికులు మాత్రమే

మనిషి:

హూం..నా భార్య, బిడ్డలునా?

దేవుడు:

వారు నీతో కలిసి ఒక నాటకంలో పాల్గొన్న పాత్రధారులు

మనిషి:

అయితే నీవద్ద ఉన్న పెట్టెలో నా శరీరం ఉండుండాలి!

దేవుడు:

తప్పు.

నీ శరీరం థూళికి చెందినది.

మట్టిలో పడుతుంది.

మనిషి:

స్వామీ అయితే నా ఆత్మా?

దేవుడు:

ఆత్మ నీదెలా అవుతుంది. అది నాది.

మనిషి:

ఆ పెట్టె ఇటివ్వు స్వామి అని తీసుకుని తెరిచి చూశాడు.

కళ్లలోనీళ్లుసుడులుతిరిగాయిఆపెట్టె

ఖాళీగాఉంది.

మనిషి:

కాలం చెస్తే తనతో తీసుకువచ్చేది ఏదీ ఉండదు అని చెప్పేందుకే దేవుడు ఈ ఖాళీ పెట్టె తెచ్చాడని అర్థం అయింది.

🍁బతికున్నంత కాలం నా వాళ్లు,

🍁అవన్నీ నావే,

🍁ఇవన్నీ నాకే అని ఆశతో,

🍁ఆరాటంతో పరుగుతు పెడుతూ పరమాత్మ స్మరణ మరిచాను అని దుఖిఃతుడయ్యాడు.

మనిషి:

స్వామీ చివరగా అడుగుతున్నాను.

నాది అనేది ఏమైనా ఉందా అసలు?

దేవుడు:

ఉంది. నీవు జీవించినంతకాలం ప్రతి క్షణం నీదే.

🍁ఆ క్షణాల్లో నీవు ఆర్జించే మంచి,

చెడు యొక్క పర్యవసానాలు నీకే చెందుతాయి.

🍁అందుకే ప్రతిక్షణం మంచిని పంచాలి పెంచాలి, 🍁భగవన్మామ స్మరణ చేయాలి.

🍁పశ్చాతాపులను క్షమించాలి.

🍁తోటివారి నుంచి మనకి

సంక్రమించే చెడును విసర్జించాలి, 

🍁మానవసేవ-మాధవసేవ అని గుర్తించి జీవించాలి.

🙏🙏సర్వే జనా సుఖినోభవంతు 🙏🙏